رسانه‌ها چگونه مبارزه با فساد را محدود می‌کنند؟

🔺از گرفتاری‌های روزنامه‌نگاران و به طور ویژه روزنامه‌نگاران اقتصادی در ایران این است که به جای تمرکز بر بنیان‌های اقتصادی و ریشه‌های بروز جرائم یا مفاسد اقتصادی به سراغ حواشی حوادث می‌روند. در پرونده فساد در پتروشیمی، بیشتر فعالان رسانه‌ای در فضای مجازی به جای تحلیل حادثه و پاسخ به سوالات اساسی درگیر مسائل دیگری شده‌اند.

🔺چرا جامعه فسادخیز است؟ چرا هرچه مدیر عوض می‌کنند و شرکت منحل می‌شود، باز هم فساد ادامه دارد؟ این سوالات در هنگام بروز مفاسد اقتصادی بی‌پاسخ می‌ماند و در مقابل بیشتر فعالان رسانه‌ای در این باره بحث می‌کنند که متهمان پرونده، اصلاح‌طلب بودند یا اصولگرا.

🔺شیوه برخورد رسانه‌ها با پرونده‌های فساد باعث می‌شود ابعاد مقابله با فساد در سطح تنبیه چند مجری باقی بماند. اگر قانونی واقع‌بینانه تدوین و تنظیم نشود، زمینه فساد را فراهم می‌کند. یک دستورالعمل یا بخشنامه وزارتخانه‌ای می‌تواند به بروز فساد دامن بزند اما اکنون چه کسی درباره این ضوابط که بستر فساد را فراهم کرده سوالی می‌پرسد؟

🔺صدور حکم خارج از دادگاه اخلاقی نیست و به اعتبار نشریات لطمه می‌زند. اگر در جلسه‌های آینده دادگاه حکم تبرئه بعضی از متهمان صادر شود، روزنامه‌نگاری که همه 14 نفر را به عنوان مجرم و فاسد به جامعه معرفی کرده درحالی که آنان متهم بودند، چه پاسخی برای مردم دارد؟

🔺بهتر است سراغ وکلای مدافع این متهمان رفت و پرسید داستان از کجا شروع شده است و چطور کاری که متهم مدعی خدمت بودن آن است تبدیل به خیانت شده است؟ روزنامه‌نگاران به این دلیل که پاسخی برای این سوالات ندارند، به مردم بدهکارند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *